ΕΙΜΑΣΤΕ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΙ ΑΛΛΑ ΙΣΟΙ!


ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ
Περιοδικό Πολιτισμού Περιοδικό Πολιτισμού Περιοδικό Πολιτισμού Περιοδικό Πολιτισμού

Συντάκτης

Πόσο πολιτισμένοι και δημοκρατικοί είναι οι Έλληνες και ποια η συμπεριφορά τους απέναντι στα ΑΜΕΑ;

«Ζώ με κινητικές δυσκολίες από τα έξι μου χρόνια χωρίς αυτό να με εμποδίζει να μπορώ να αυτό εξυπηρετηθώ, να ανταπεξέρχομαι στις υποχρεώσεις μου και να μπορώ να σταθώ υλικά και συναισθηματικά στους οικείους μου», δηλώνει η Αναστασία, μία γλυκύτατη ηλικιωμένη κυρία που ζει μόνη της εδώ και χρόνια στην επαρχία, έχοντας κινητικές δυσκολίες στα άκρα της.

«Αυτό που δεν αντέχω στους ανθρώπους είναι η συμπεριφορά με την οποία έρχομαι σχεδόν πάντα αντιμέτωπη: ένα βλέμμα γεμάτο θλίψη ,λύπη και αποθάρρυνση που το μεταφράζουν ως συμπόνια. Ίσως με αυτόν τον τρόπο προσπαθούν να με ενθαρρύνουν ή απλά να μου μεταφέρουν τον σεβασμό τους, όμως το αποτέλεσμα δεν είναι αυτό. Οι ανάγκες μου για παρέα, αγάπη και δράση είναι οι ίδιες όπως για όλους εσάς, απλώς εγώ καλούμαι να το κάνω με πολύ μεγαλύτερο κόπο και προσπάθεια» τονίζει η ίδια με αξιοθαύμαστη δύναμη.

Ο τρόπος που αντιμετωπίζονται τα άτομα με αναπηρία αποτελεί δείκτη πολιτισμού και δημοκρατίας, διότι μία πολιτεία που δεν σέβεται τα δικαιώματα όλων των πολιτών της ανεξαιρέτως, υστερεί σε επίπεδο ισονομίας και κοινωνικής δικαιοσύνης.

Έτσι λοιπόν, το ερώτημα που γεννάται είναι τελικά, πόσο πολιτισμένοι και δημοκρατικοί είναι οι Έλληνες και ποια η συμπεριφορά τους απέναντι στα ΑΜΕΑ; Την απάντηση στο ερώτημα δίνει η Κατερίνα Τασούλη, εκπαιδευτικός ειδικής αγωγής και εκπαίδευσης, η οποία στη συνέντευξή της τονίζει ότι:
«Οι περισσότεροι πολίτες της Ελλάδας ενδιαφέρονται για τα ΑΜΕΑ, αλλά το ενδιαφέρον τους παίρνει συνήθως μορφή λύπησης και φιλοδωρήματος. Κύριος παράγοντας της λανθασμένης συμπεριφοράς φαίνεται να είναι η έλλειψη ενημέρωσης για τις πραγματικές τους ανάγκες, οι οποίες είναι ίδιες με εκείνες του ατόμου τυπικής ανάπτυξης δηλαδή, η παρέα, η μόρφωση, η ικανότητα να δουλέψει και να έχει καλή συμπεριφορά. Επίσης, η έλλειψη ενημέρωσης για το τι μαθαίνουν τα ΑΜΕΑ στις σχολικές δομές που υπάρχουν στην Ελλάδα, κάνει τους γονείς να μην επιθυμούν να βγάλουν τα παιδιά τους από το προστατευμένο περιβάλλον του σπιτιού», αναφέρει η ειδικός.

Το μήνυμα που η ίδια θέλει να περάσει μέσα από τη συγκεκριμένη συνέντευξη είναι ότι «αν ήσουν εσύ στη θέση του θα ήθελες να σου φέρονται με αξιοπρέπεια και σεβασμό όπως αξίζει να φέρεται κανείς σε οποιονδήποτε άνθρωπο. Πάνω από όλα, ωστόσο, το καλύτερο που έχει να κάνει ο κάθε πολίτης είναι η παιδεία και η ενημέρωση για την κάθε διαταραχή».

Στην Ελλάδα οι παροχές εκλείπουν καθώς δεν υπάρχουν ράμπες ή μέρη ψυχαγωγίας των ατόμων αυτών και των οικογενειών τους με αποτέλεσμα η καθημερινότητά τους να δυσχαιρένεται ακόμη περισσότερο.

Αν ρίξουμε μία ματιά στην μακρινή Αυστραλία θα συνειδητοποιήσουμε ότι τα πράγματα εκεί λειτουργούν τελείως διαφορετικά εφόσον το κλίμα και η νοοτροπία διαφέρει σημαντικά δημιουργώντας μία πιο εύκολη ζωή στα άτομα με ειδικές ανάγκες. Σε αυτό συμβάλλει και το εκπαιδευτικό σύστημα καθώς από την προσχολική ακόμη ηλικία, τα παιδιά διδάσκονται τη διαφορετικότητα και την έλλειψη υπεροψίας, έτσι ώστε να μην βρίσκονται σε κατάσταση αμηχανίας όταν έρχονται σε επαφή με ΑΜΕΑ.

Επιπλέον και στο σχολικό πλαίσιο εντοπίζονται διαφορές καθώς ναι μεν τα μαθήματα διεξάγονται σε διαφορετικές αίθουσες, ωστόσο όμως, τα παιδιά ειδικής και μη αγωγής στεγάζονται στο ίδιο κτίριο με αποτέλεσμα να αναμειγνύονται με τα υπόλοιπα παιδιά και να κοινωνικοποιούνται ευκολότερα.

Έχοντας πλέον μία πιο σφαιρική άποψη θεμιτό θα ήταν να επαναπροσδιορίσουμε την αντίληψή μας και τη στάση μας απέναντί τους. Μπορεί το κράτος με την οικονομική δυσπραγία να αδυνατεί να αποτελέσει αρωγό για την ανατροπή της κατάστασης όμως το κομμάτι που αφορά τον καθένα μας πρέπει και μπορεί εύκολα να αλλάξει, αρκεί να το θελήσουμε.

«Αυτό που αγγίζει εμένα προσωπικά», επισημαίνει η κα Τασούλη, «είναι ο πόνος στα μάτια των γονιών και η αγωνία τους για το μέλλον των παιδιών τους. Οι γονείς αυτοί σταδιακά χάνουν τους φίλους τους, αγκιστρώνονται τόσο από την πάθηση/διαταραχή του παιδιού τους και αποτραβιούνται τόσο πολύ από όλους και από όλα. Μερικοί καταλήγουν ακόμη και να χωρίζουν και να είναι δυστυχισμένοι. Θα ήθελα να ενθαρρύνω όσους γνωρίζουν τέτοιες οικογένειες να επικοινωνούν μαζί τους και να τους καλούν συχνότερα και να τους υπενθυμίζουν πως το παιδί τους δεν γίνεται βάρος αλλά αντίθετα το περιμένουν με ανοιχτή αγκαλιά και αγάπη. Θα ήθελα να ενθαρρύνω τους γονείς να δώσουν χρόνο ο ένας στον άλλο, να βάλουν τη σχέση τους πιο ψηλά από τα προβλήματα και να μοιραστούν λύπες και χαρές με φίλους. Ακόμη, οι κάποιες εταιρίες θα μπορούσαν να προσλαμβάνουν άτομα με ειδικές ανάγκες σε ορισμένα πόστα που να μπορούν να ανταπεξέρχονται και τέλος απαραίτητο είναι πλέον να δημιουργήσει το κράτος θέσεις εργασίας για ΑΜΕΑ , ώστε να νιώθουν τη χαρά της δημιουργίας μέσα από την εργασία! Ας μην ξεχνάμε ότι παρόλο που δεν είμαστε όλοι ίδιοι, είμαστε ίσοι!»

 

 



ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΑ ΕΙΚΟΝΙΔΙΑ
Περιοδικό Πολιτισμού Περιοδικό Πολιτισμού Περιοδικό Πολιτισμού Περιοδικό Πολιτισμού Περιοδικό Πολιτισμού Περιοδικό Πολιτισμού Περιοδικό Πολιτισμού Περιοδικό Πολιτισμού Περιοδικό Πολιτισμού Περιοδικό Πολιτισμού