Έργα τέχνης εμπνευσμένα από τη λογοτεχνία!


ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ
Περιοδικό Πολιτισμού Περιοδικό Πολιτισμού Περιοδικό Πολιτισμού Περιοδικό Πολιτισμού

Συντάκτης

Λογοτεχνικά έργα που ενέπνευσαν τους Picasso, Dali, Millais, Magritte και Waterhouse

Sir John Everett Millais, Ophelia (1851-1852)

Sir John Everett Millais, Ophelia (1851-1852)

Sir John Everett Millais, Ophelia (1851-1852)

H «Oφηλία» του Βρετανού Sir John Everett Millais, ολοκληρώθηκε μεταξύ του 1851 και 1852. Βρίσκεται στην Tate Britain στο Λονδίνο. Απεικονίζει την Οφηλία,ένα πρωταγωνιστικό χαρακτήρα από το έργο του William Shakespeare «Άμλετ» να τραγουδά λίγο πριν πνιγεί. Το έργο εκτέθηκε για πρώτη φορά στη Royal Academy και έχει εκτιμηθεί πάνω από 30.000.000 λίρες.

“Fell in the weeping Brooke, her clothes spread wide,

And Mermaid-like, a while they bore her up,

Which time she chanted snatches of old tunes,

[…]

Till that her garments, heavy with her drink,

Pul’d the poor wretch from her melodious lay,

To muddy death.”

 

Salvador Dali, Mad Tea Party (1969)

Salvador Dali, Mad Tea Party (1969)

Salvador Dali, Mad Tea Party (1969)

O Σαλβαντόρ Νταλί φτιάχνει 12 γκραβούρες για την «Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων». Μια για κάθε κεφάλαιο του βιβλίου. Κυκλοφορούν το 1969 από τον εκδοτικό οίκο Press-Random House και ζωντανεύουν τον σαγηνευτικό και τρομακτικό κόσμο που περιγράφει ο Λιούις Κάρολ στο βιβλίο του.

The table was a large one, but the three were all crowded together at one corner of it:

`No room! No room!’ they cried out when they saw Alice coming.

`There’s PLENTY of room!’ said Alice indignantly, and she sat down in a large arm-chair at one end of the table.

`Have some wine,’ the March Hare said in an encouraging tone.

Alice looked all round the table, but there was nothing on it but tea. `I don’t see any wine,’ she remarked.

`There isn’t any,’ said the March Hare.

`Then it wasn’t very civil of you to offer it,’ said Alice angrily.

`It wasn’t very civil of you to sit down without being invited,’ said the March Hare.

`I didn’t know it was YOUR table,’ said Alice; `it’s laid for a great many more than three.’

`Your hair wants cutting,’ said the Hatter. He had been looking at Alice for some time with great curiosity, and this was his first speech.

`You should learn not to make personal remarks,’ Alice said with some severity; `it’s very rude.’

 

John William Waterhouse, The Lady of Shalott (1888)

John William Waterhouse, The Lady of Shalott (1888)

John William Waterhouse, The Lady of Shalott (1888)

“And at the closing of the day

She loosed the chain, and down she lay;

The broad stream bore her far away,

The Lady of Shalott.”

Ο Lord Alfred Tennyson ήταν ένας από τους σημαντικότερους Βρετανούς ποιητές του 19ου αιώνα. Το 1833 έγραψε το ποίημα «The Lady of Shalott», εμπνευσμένο από τους μύθους του Βασιλιά Αρθούρου. Ο John William Waterhouse ζωγραφίζει τη μοναχική γυναίκα το 1888 να είναι στη βάρκα που παρασύρει το ποτάμι με κατεύθυνση το Κάμελοτ, τη μαγική πολιτεία και όνειρο όλων των ανθρώπων του κόσμου. Η καταραμένη Lady of Shalott δεν έφτασε ποτέ στο Κάμελοτ. Πέθανε τραγουδώντας, ενώ την παρέσερνε ο ποταμός.

 

Pablo Picasso, Don Quixote (1955)

Pablo Picasso, Don Quixote (1955)

Pablo Picasso, Don Quixote (1955)

Το σκίτσο του Δον Κιχώτη και του συντρόφου του Σάντσο Πάντσα εμφανίστηκε στο γαλλικό εβδομαδιαίο περιοδικό Les Lettres Françaises στις 18 Αυγούστου του 1955. Πολύ διαφορετικό από τα έργα της μπλε και της ροζ περιόδου του ζωγράφου, καταφέρνει με απλές τολμηρές γραμμές να συλλάβει την αίσθηση του μάταιου της περιπλάνησης των δυο αντρών και την εξάντληση που τους συνοδεύει. Η εικόνα, αν και στατική, καταφέρνει και είναι γεμάτη κίνηση, με το ζώο τους να είναι ανήσυχο κάτω από τον καυτό ήλιο και τους ανεμόμυλους να περιστρέφονται αργά.

Πήραν το δρόμο τους κουβεντιάζοντας, όταν είδαν στον κάμπο καμιά τριάντα με σαράντα ανεμόμυλους. Ο Δον Κιχώτης, μόλις τους αντίκρισε, είπε στον ιπποκόμο του:

– Η τύχη οδηγεί τα βήματά μας. Βλέπεις εκεί φίλε μου Σάντσο Πάνσα, τριάντα, ίσως και λιγότερους, τεράστιους γίγαντες που ενάντια τους θα πολεμήσω και θα τους πάρω τη ζωή;

– Μα ποιους γίγαντες; είπε ο Σάντσο.

– Εκείνους εκεί κάτω, δεν βλέπεις; απάντησε ο αφέντης του, μερικοί μάλιστα έχουν χέρια μακριά ίσαμε δυο λεύγες.

 

René Magritte, Domain of Arnheim (1962)

René Magritte, Domain of Arnheim (1962)

René Magritte, Domain of Arnheim (1962)

Μια από τις λιγότερο γνωστές ιστορίες του Edgar Allan Poe, δίνει τον τίτλο της σε ένα έργο του Μαγκρίτ, που φιλοτέχνησε το 1962. «Arnheim» στα γερμανικά σημαίνει αετοφωλιά και πολλοί θεωρούν ότι είναι ένα από τα πιο βαθιά και όμορφα έργα του Πόε και ένα από τα πολύ λίγα στα οποία μας δίνεται η δυνατότητα να ρίξουμε μια φευγαλέα ματιά στον αληθινό εσώτερο κόσμο ενός συγγραφέα που η σύντομη, γεμάτη προσωπικές τραγωδίες ζωή του, επέδρασε καταλυτικά στις «αλλόκοτες» λογοτεχνικές του ιστορίες, στις οποίες κυριαρχούν η φθορά, ο θάνατος, ο φόβος, η θλίψη, αλλά και η ειρωνεία και το μαύρο χιούμορ. Η σύντομη αυτή ιστορία του Πόε εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1847.

The garden like a lady fair was cut,

That lay as if she slumbered in delight,

And to the open skies her eyes did shut.

The azure fields of Heaven were ‘sembled right

In a large round set with the flowers of light.

The flowers de luce and the round sparks of dew

That hung upon their azure leaves did shew

Like twinkling stars that sparkle in the evening blue.

 

 

Πηγή:©elculture.gr



ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΑ ΕΙΚΟΝΙΔΙΑ
Περιοδικό Πολιτισμού Περιοδικό Πολιτισμού Περιοδικό Πολιτισμού Περιοδικό Πολιτισμού Περιοδικό Πολιτισμού Περιοδικό Πολιτισμού Περιοδικό Πολιτισμού Περιοδικό Πολιτισμού Περιοδικό Πολιτισμού Περιοδικό Πολιτισμού